ROAD TO MY FIRST MARATHON NO.13

NO MARATHON ANTWERP FOR ME. Helaas pindakaas. Het was de afgelopen 12 dagen een emotionele rollercoaster met een not so happy ending. Maar hey, die 42,195KM komen er wel!

De voorbereidingen gingen goed, ik had nergens last van en toch loop ik niet mee. Er is namelijk een serieuze blessure naar boven gekomen de laatste 3 weken voor de marathon, het stressfractuur.

Op 29 maart was het EINDELIJK na al die tijd weer warm. Er stond een 10KM op de planning met enkele versnellingen. Dit ging goed en voelde zalig, tot er op KM 7 plots een pijnlijke steek in mijn voet naar boven kwam. Het voelde nog niet bizar aan en ik moest nog maar 3KM dus besloot de training af te maken. Ik had uiteindelijk sinds vorig jaar mei nergens last van gehad dus dit leek me nog wel redelijk.

IMG_8725.JPG

Uiteindelijk thuis gekomen en na een douche in de zetel neer geploft. Na een uur te hebben neer gelegen weer recht gestaan. AUW. Dit voelde NIET goed. Ik kon het op dat moment het best vergelijken met een verstuikte voet. No worries, mijn 32 KM loop is pas twee dagen later dus tot dan rustig aan.

Op 1 April had ik nog wat last, maar niet iets dat me erg leek om het niet te proberen. Ik begon zoals altijd op mijn duurloop dag de dag met pannenkoeken, vulde mijn camelbag en nam vlak voor vertrek mijn gelletje. De eerste 2 km’s gingen voorbij met duizend woorden die voorbij vlogen : “dit voelt niet zo aangenaam”, ” dit voelt raar”, “is die pijn er nu nog?”, “mijn hartslag gaat omhoog?”, ” komaan nog even proberen wie weet moet ik het inlopen”. Op 4KM stuurde ik een bericht naar de coach en kreeg volgend antwoord: “kine afspraak ASAP en onmiddellijk naar huis” en toen.. toen barste ik in tranen uit. 

Zoals mijn vriend het goed kon verwoorden, zat ik na de douche als een “verslagen hond” op de zetel. Ik was niet op te fleuren en zat alleen met die marathon in mijn hoofd. Wat ik niet wist, is dat dit gevoel nog 12 dagen verder zou duren.

Op 3 april had ik een afspraak bij de sportarts en ’s avonds bij de kine. De sportarts vroeg me plaats te nemen en ik deed mijn verhaal. Met een bang hart en een krop in de keel nam ik plaats zodat hij mijn voet kon onderzoeken. Nog geen seconde later keek hij met een blik naar boven waardoor ik meteen wist dat het niet goed was. Ik had waarschijnlijk een stressfractuur aan de Metastraal II, of ook wel pijn aan het tweede middenvoetsbeentje. Een kine heeft geen nut zei hij en gaf me een doorverwijzing voor een botscan mee. Heb me nog net sterk kunnen houden tot in de lift om weer in tranen uit te barsten. Heel de dag heb ik zo ongeveer om het uur wat tranen moeten laten. Ongerust en onzeker. HOE KAN DIT NU? Ik ben op tijd begonnen met trainen, rustig de kilometers op zitten bouwen, en dan nog! Ik zag echt even alles als “dit is zo niet eerlijk!!”.

IMG_8698.jpg

Ik ging ’s avonds (koppigheid zelve) toch nog langs de kinesist. Die vreesde echter hetzelfde, maar stelde me veel meer op mijn gemak. Hij maakte meteen een afspraak voor mij voor de botscan te laten doen en vermelde beleefd dat er haast achter zat. Drie dagen later lag ik onder de scanner. Echt wel niet zo’n fijn gevoel, een gigantisch machine dat heel de tijd rond je draait en claustrofobisch dichtbij komt. Dit 45 min aan een stuk. Ohja en ervoor nog een spuit met contractie vloeistof waardoor je je blijkbaar uitgeput kunt voelen (ja hoor, ’s avonds om 21uur K.O. in mijn bed). Ik kreeg meteen de uitslag, maar geen duidelijk antwoord. KAN IK DIE MARATHON NOG LOPEN? “Daar mag ik mij niet over uitspreken, daarvoor moet je terug naar de arts. Het herstel is 2-3 weken en dan rustig opbouwen dat is alles wat ik kan zeggen.” Vriendelijke dame hoor daar niet van, maar ik wil een antwoord zoals JA of NEE.

De volgende dagen die passeerden gingen door in onzekerheid. Ik zette al mijn energie op spinning/crosstrainer en probeerde zo weinig mogelijk te wandelen (gelukkig heb ik een zittende job dacht ik toen). Op 11 maart kreeg ik telefoon van de kinesist die de platen had bekeken. Wel.. not good. Medisch gezien mocht hij niet zeggen dat ik van start kon gaan. De keuze ligt uiteindelijk bij jezelf. Doe je dit toch, dan zal je de marathon pijnstillend moeten lopen en achteraf 3maand niet mogen lopen. Een uur later kreeg ik telefoon van de sportars, die zei me een dik kruis door de marathon te trekken en 4 maand rust. Euh wablief? In het ziekenhuis zeggen ze 3 weken max. en u zegt 4 maand? Tja, dat is dan weer het verschil tussen de specialisaties zeker 🙂

E3FFD886-B015-4823-8682-0DB39D0CD6A3.jpg

Uiteindelijk voelt mijn voet helemaal niet zo pijnlijk, kan ik mij uitleven op crosstraining en spinning. Maar wil ik dit echt erger maken? Wil ik mijn marathon zo onzeker beginnen? Wil ik mijn marathon vanaf de start pijn hebben en niet pas vanaf 30KM? Wil ik nu emotioneel heel de dag blijven twijfelen? Wil ik proberen te starten en op 10KM opgeven indien nodig? Wil ik wel 3 maand herstellen of langer? Wil ik het wel erger maken om toch die marathon te lopen? WIL IK DIT? 

Nee.

Ik wil genieten van al de voorbereiding. Ik wil genieten van de gezonde pijn die er in de benen naar boven komen tijdens die laatste km’s. Ik wil zowel fysiek als mentaal volledig klaar aan de finish staan. Ik wil 100% zeker zijn dat ik de finish ga halen. Ik wil genieten van mijn eerste marathon.

E28A253C-0051-46D2-B46D-007A8495C538.JPG

Dus hier viel het besluit, na lang nadenken en veel tranen. Het verstand boven het hart. Het heeft pijn gedaan, maar er komen nog marathons. Vandaag begon ik al te denken over wanneer ik terug zou proberen te gaan lopen. Neem ik 1 maand of 2 maand rust? Uiteraard zet ik verder alles voort qua spinning en crosstraining om mijn conditie te onderhouden. Maar ik wil ook niet te snel beginnen met lopen en terug alles verpesten. Mijn oog valt momenteel op de marathon van Amsterdam in Oktober. Hopelijk sta ik hier wel aan de start!

IT HURTS. IT HURTS A LOT. BUT I’M NOT DONE WITH IT YET. I’LL GET THAT GOLDEN MEDAL.

 

2 gedachtes over “ROAD TO MY FIRST MARATHON NO.13

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s